Мо ба ҳар як корманд арзиш медиҳем ва ба онҳо имкониятҳои баробар барои рушди касбӣ фароҳам меорем. Уҳдадории мо барои риояи ҳама қонунҳои дохилӣ ва байналмилалӣ устувор аст. Мо чораҳоеро барои пешгирӣ аз ҳама гуна амалҳое, ки метавонанд ба манфиатҳои муштариёни мо дар муносибат бо рақибон ё дигар ташкилотҳо зарар расонанд, меандешем. Мо ба манъи меҳнати кӯдакон ва меҳнати маҷбурӣ дар занҷираи таъминоти худ, инчунин ҳифзи ҳуқуқи кормандон ба иттиҳодияҳои озод ва музокироти коллективӣ, содиқем. Риояи меъёрҳои баландтарини ахлоқӣ барои фаъолияти мо муҳим аст.

Мо кӯшиш мекунем, ки таъсири фаъолияти худро ба муҳити зист кам кунем, амалияҳои масъулиятноки харидро ҷорӣ кунем ва самаранокии захираҳоро беҳтар созем. Ӯҳдадории мо барои фароҳам овардани муҳити кории бехатар, солим ва одилона барои ҳамаи кормандон, ташвиқи муколамаи ошкоро ва ҳамкорӣ равона шудааст. Тавассути ин талошҳо, мо мекӯшем, ки ба ҷомеа ва сайёраи худ саҳми мусбат гузорем.