Эҳтиром ба ҳуқуқҳои асосии инсон
Дар Белон, мо ба эътироф ва эҳтироми арзишҳои гуногуни афрод дар ҳама ҷанбаҳои фаъолияти корпоративии худ уҳдадор ҳастем. Равиши мо бар асоси меъёрҳои байналмилалӣ, ки ҳуқуқи инсонро барои ҳама ҳифз ва пеш мебаранд, асос ёфтааст.
Бекор кардани табъиз
Мо ба шаъну шарафи ҳар як шахс бовар дорем. Сиёсатҳои мо мавқеи қатъиро бар зидди табъиз дар асоси нажод, миллат, мансубияти этникӣ, эътиқод, дин, мақоми иҷтимоӣ, пайдоиши оила, синну сол, ҷинс, самти ҷинсӣ, ҳувияти гендерӣ ё ҳама гуна маъюбӣ инъикос мекунанд. Мо кӯшиш мекунем, ки муҳити фарогиреро фароҳам оварем, ки дар он ҳар як шахс қадр карда мешавад ва бо эҳтиром муносибат карда мешавад.
Манъи таъқиб
Ширкати Белон сиёсати таҳаммулнопазириро нисбат ба таъқиб дар ҳама гуна шакл дорад. Ин рафтореро дар бар мегирад, ки шаъну шарафи дигаронро, новобаста аз ҷинс, мавқеъ ё дигар хусусиятҳо, паст мезанад ё паст мезанад. Мо ба фароҳам овардани фазои корӣ аз тарсондан ва нороҳатии равонӣ ва таъмини он, ки ҳамаи кормандон худро бехатар ва эҳтиром ҳис кунанд, саъй мекунем.
Эҳтиром ба ҳуқуқҳои асосии меҳнатӣ
Мо ба муносибатҳои солим дар соҳаи меҳнат ва идоракунии он афзалият медиҳем ва аҳамияти муколамаи ошкоро байни роҳбарият ва кормандонро таъкид мекунем. Бо риояи меъёрҳои байналмилалӣ ва бо назардошти қонунҳои маҳаллӣ ва амалияҳои меҳнатӣ, мо мекӯшем, ки мушкилоти ҷои корро бо ҳамкории муштарак ҳал кунем. Уҳдадории мо ба бехатарӣ ва некӯаҳволии коргарон аз ҳама муҳимтар аст, зеро мо кӯшиш мекунем, ки муҳити кории муфидро барои ҳама фароҳам оварем.
Белон ба ҳуқуқҳои озодии иттиҳодияҳо ва музди меҳнати одилона эҳтиром мегузорад ва муносибати баробарро барои ҳар як корманд таъмин менамояд. Мо нисбат ба таҳдидҳо, тарсондан ё ҳамлаҳо нисбати ҳомиёни ҳуқуқи башар муносибати таҳаммулнопазирро нигоҳ медорем ва аз онҳое, ки барои адолат ҷонибдорӣ мекунанд, қотеъона пуштибонӣ мекунем.
Манъи меҳнати кӯдакон ва меҳнати маҷбурӣ
Мо ҳама гуна даст доштан ба меҳнати кӯдакон ё меҳнати маҷбуриро дар ҳама гуна шакл ё минтақа қатъиян рад мекунем. Уҳдадории мо ба амалияҳои ахлоқӣ дар тамоми фаъолият ва шарикиҳои мо паҳн мешавад.
Дархости ҳамкорӣ бо ҳамаи ҷонибҳои манфиатдор
Ҳимоя ва ҳимояи ҳуқуқи инсон на танҳо вазифаи роҳбарият ва кормандони Белон аст; ин як ӯҳдадории дастаҷамъона аст. Мо фаъолона аз шарикони занҷираи таъминоти худ ва ҳамаи ҷонибҳои манфиатдор барои риояи ин принсипҳо ва таъмини риояи ҳуқуқи инсон дар тамоми фаъолияти худ ҳамкорӣ меҷӯем.
Эҳтироми ҳуқуқи коргарон
Белон ба риояи қонунҳо ва қоидаҳои ҳар як кишваре, ки мо дар он фаъолият мекунем, аз ҷумла созишномаҳои коллективӣ, саъю кӯшиш мекунад. Мо ҳуқуқҳои озодии иттиҳодияҳо ва музокироти коллективиро дастгирӣ мекунем ва мунтазам байни роҳбарияти болоӣ ва намояндагони иттифоқҳои касаба муҳокимаҳо мегузаронем. Ин муколамаҳо ба масъалаҳои идоракунӣ, тавозуни кор ва ҳаёти шахсӣ ва шароити корӣ нигаронида шудаанд ва дар айни замон муносибатҳои солим ва меҳнатӣ ва идоракуниро нигоҳ медоранд.
Мо на танҳо талаботи қонуниро вобаста ба музди меҳнати ҳадди ақал, вақти изофакорӣ ва дигар талаботҳо иҷро мекунем, балки онҳоро аз онҳо зиёдтар иҷро мекунем ва кӯшиш мекунем, ки яке аз беҳтарин шароити шуғлро дар соҳа, аз ҷумла мукофотпулиҳои дар асоси натиҷаҳо алоқаманд бо муваффақияти ширкат, таъмин намоем.
Мувофиқи Принсипҳои ихтиёрӣ оид ба амният ва ҳуқуқи инсон, мо кафолат медиҳем, ки кормандон ва пудратчиёни мо омӯзиши мувофиқро оид ба ин принсипҳо мегиранд. Уҳдадории мо ба ҳуқуқи инсон устувор аст ва мо сиёсати таҳаммулнопазириро нисбат ба таҳдидҳо, тарсондан ва ҳамлаҳо нисбати ҳомиёни ҳуқуқи инсон риоя мекунем.
Дар Белон, мо боварӣ дорем, ки эҳтиром ва пешбурди ҳуқуқи инсон барои муваффақияти мо ва некӯаҳволии ҷомеаҳои мо муҳим аст.